Chantara Phornchai
ในปี 2026 ระบบนิเวศสตาร์ทอัพของประเทศไทยกำลังก้าวจากช่วงของความตื่นตัวไปสู่ช่วงของการจัดโครงสร้างใหม่ การเติบโตในระยะต่อไปไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคิดสร้างสรรค์เพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับความแข็งแรงของโครงสร้างพื้นฐานที่รองรับให้ธุรกิจสามารถเริ่มต้น ขยายตัว และแข่งขันในระดับภูมิภาคได้
กรุงเทพฯยังคงเป็นศูนย์กลางหลักของระบบนิเวศสตาร์ทอัพ เนื่องจากเป็นที่ตั้งของนักลงทุน บริษัทขนาดใหญ่ มหาวิทยาลัย และเครือข่ายผู้ประกอบการจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม การพึ่งพาเมืองเดียวมากเกินไปอาจทำให้ระบบขาดความสมดุล ดังนั้นในปี 2026 ประเทศไทยต้องเชื่อมโยงกรุงเทพฯเข้ากับพื้นที่เศรษฐกิจอื่น ๆ โดยเฉพาะเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (EEC)
EEC มีความสำคัญเพราะเป็นพื้นที่ที่เชื่อมโยงสตาร์ทอัพเข้ากับภาคอุตสาหกรรมโดยตรง สตาร์ทอัพด้านหุ่นยนต์ โลจิสติกส์อัจฉริยะ พลังงานสะอาด ยานยนต์ไฟฟ้า และเทคโนโลยีการผลิต สามารถทดสอบและพัฒนาผลิตภัณฑ์ร่วมกับโรงงาน ท่าเรือ และระบบขนส่งจริง ทำให้เกิดนวัตกรรมที่มีการใช้งานจริง ไม่ใช่เพียงแนวคิด
โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลเป็นหัวใจสำคัญ อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ระบบคลาวด์ ความปลอดภัยไซเบอร์ และระบบชำระเงินดิจิทัลช่วยให้สตาร์ทอัพดำเนินธุรกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่สิ่งสำคัญอีกอย่างคือ “ความเชื่อมั่นทางดิจิทัล” ผู้ใช้ต้องมั่นใจในความปลอดภัยของข้อมูลและธุรกรรมออนไลน์
โครงสร้างด้านเงินทุนก็มีบทบาทสำคัญ สตาร์ทอัพต้องการเงินทุนตั้งแต่ระยะเริ่มต้นไปจนถึงระยะขยายตัว ประเทศไทยต้องเพิ่มการเชื่อมโยงกับ VC ระดับภูมิภาคและส่งเสริมการลงทุนจากองค์กรขนาดใหญ่ รวมถึงสร้างเส้นทางการออกจากการลงทุนที่ชัดเจนมากขึ้น
ด้านบุคลากร ประเทศไทยต้องพัฒนาคนที่มีความสามารถทั้งด้านเทคโนโลยีและธุรกิจ ไม่ว่าจะเป็นวิศวกรซอฟต์แวร์ นักวิเคราะห์ข้อมูล นักออกแบบผลิตภัณฑ์ และผู้เชี่ยวชาญด้านการขายระดับสากล การเรียนรู้ต้องเชื่อมโยงกับประสบการณ์จริงในสตาร์ทอัพมากขึ้น
นโยบายภาครัฐมีบทบาทสำคัญต่อความเร็วของนวัตกรรม หากมีกฎระเบียบที่ยืดหยุ่น มี sandbox สำหรับทดสอบธุรกิจใหม่ และระบบภาษีที่ชัดเจน จะช่วยให้ผู้ประกอบการกล้าลองสิ่งใหม่มากขึ้น
ประเทศไทยมีข้อได้เปรียบคือมีอุตสาหกรรมจริงรองรับ เช่น การท่องเที่ยว เกษตรกรรม การแพทย์ และการผลิต หากโครงสร้างพื้นฐานถูกพัฒนาอย่างเหมาะสม สตาร์ทอัพไทยจะสามารถเติบโตได้อย่างมั่นคงในระดับภูมิภาค
